Toen ik naar huis liep vanaf de stad vanavond, kwam ik onderweg een jongen op zijn fiets tegen. De jongen was heel luid en vals aan het zingen en met zijn handen aan het klappen en weetikalniet wat. Eerst dacht ik: die spoort niet helemaal, hetzelfde als wat de meeste mensen zouden denken als een vreemde op de fiets zo inene langs kwam rijden en heel luid zou zingen enzovoorts.

Maar toen kwam er een glimlach over mijn lippen en dacht ik, nee hij spoort misschien niet, maar hij is ook niet bang om raar te zijn, of om raar over te komen. Hij doet gewoon wat hij op dat moment wil. En dat was op dit moment hard zingen. Toen moest ik denken aan hoe ik was voor mijn donkere periode nog niet zo lang gelee.

Ik zong ook overal. In de buss, op de fiets, als ik over straat liep, met vrienden op school… Nou kan ik redelijk zingen (niet geweldig ofzo, maar t is ook niet geweldig vals..) maar toch keken mensen ook naar mij en dat kon mij ook niks schelen. Voor mijn "down tijd" begon, deed ik waar ik zin in had en genoot ik met volle teugen van het leven… We zingen met het koor ook een liedje waarbij ik 1 x tranen heb gelaten, omdat het zo goed bij me paste…

Nu ik eroverheen ben, vind ik het een heerlijk nummer om te zingen! We zingen dit lied met het hele koor en de koordocent op de piano. Geweldig, en een heerlijk ingend nummer! Enjoy!

X, To krabbels